موج جدید گرانی ها در سال جدید در کنار بیکاری و فقر و بی حقوقی ها بر جامعه ایران سایه افکنده است . این در حالی است که بسیاری امید بدان بسته بودند که در دولت احمدی نژاد قرار است شاهد بهبود وضعیت اقتصادی در زندگی مردم باشیم  ولی مشخص بوده و بار دیگر مشخص شد که پای هیچ اتفاق عجیبی در میان نیست . بسیار اتفاق عجیبی است اگر در جامعه ی سرمایه داری و آن هم از نوعی که جمهوری اسلامی بر پایه ی آن استوار است شاهد بهبود زندگی مردم و رفع بیکاری و فقر و ستم باشیم . سالهاست که کارگران و زحمتکشان در ایران زیر بیشترین فشار حاصله از دولت سرمایه داران مجبور به کار سخت و به تبع آن گذران زندگی در وضعیتی پایین تر از ابتدایی ترین نوع آن می باشند. سال جدید بر طبق معمول با افزایش قیمت ها همراه بود و این در حالی اتفاق افتاده است که تمامی مردم زحمتکش و کارگران ایران نه تنها همچنان دست به گریبان دست یابی به ابتدایی ترین حقوق خود هستند بلکه دائما ارزش همین اندک درآمدی که برای زندگی خود عایدشان می شود ، کم می شود .

در عین حال ، اکنون و در حالی که کارگران ما و تمامی مردمی که برای نان خود مجبور به فروش نیروی کار خود هستند مشغول تهیه ابتدایی ترین مواد اولیه ی خود شده اند ، سایه ی جنگ نیز بر سر مردم ایران افتاده است. یک بار دیگر مدیاهای غربی هیاهوی جنگ را علیه ایران آغاز کرده اند . کشاکش دول سرمایه داری جهانی و ایران هر از چند گاهی اوج میگیرد و بازی های رسانه ای و تبلیغاتی شان به نقطه ی حساس می رسد و مردم گویا تنها میبایست نظاره گر ماجرا باشند. از زمان باز شدن گزینه ی جنگ برای ایران و از زمان راه اندازی پروژه ی تبلیغات جنگی و تحریم های اقتصادی علیه ایران ، اکثریت زحمتکشان ایران تنها کسانی بودند که فشار اقتصادی و اجتماعی حاصل از آن را احساس کرده و تحت بدترین شرایط حاصله از آن زندگی کرده اند. ما ازهمان زمان که این پروژه بازگشایی شد و تاکیدا در نیمه دوم سال گذشته که بحران جنگ علیه ایران شدت گرفته بود اعلام کردیم که این امواج جنگی که هر از چندگاهی برای تامین منافع ساتع می شوند ، تنها فشار اجتماعی را برای ما بیشتر خواهد کرد و خود جنگ تنها می تواند حکم بدبختی مردم را بپیچد. 13 آذر و شعار "دانشگاه پادگان نیست " تاکیدمان بود بر مواضع ضد جنگی و همچنین صف بندی مان بود در برابر دولتی که می خواهد بار دیگر خفقان "خاطره انگیزش" را بر جامعه حاکم سازد. سایه جنگ ، پایه ی فکری و مادی خفقان را آماده می سازد و خفقان ، اول از همه و بیش از پیش به ضرر جنبش های برابری طلب و کارگران و زحمتکشان جامعه خواهد بود.جامعه ایران با امتداد این روند می بایست شاهد افزایش فشارهای اجتماعی باشد و وظیفه ی ماست که در برابر این فشار ها سد ببندیم.

اما اتفاقات و حوادث 13 آذر در کنار تمامی زندان ها و اعدام ها و تمامی فشارهای اجتماعی بر فعالین اجتماعی در ماه های گذشته نشانی است بر هر آنچه که در بالا گفته شد .  در امتداد این اتفاقات ، می بایست اعتراضات مشهد را نیز قرار دهیم که در کنار دستگیری گسترده مردم ، چند تن از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در همان ابتدا بدون هیچ گونه دلیلی دستگیر و روانه  بازداشت گاه های جمهوری اسلامی شدند. همچنین در چند روز گذشته تعداد بیشتری از همین رفقایمان (10 نفر) در مشهد و شهر های اطراف ربوده و دستگیر شده اند و این تلاشی را از سوی جمهوری اسلامی نشان داده است تا بتواند خود را بار دیگر برای سرکوب این نیروی اجتماعی محک بزند.  این در حالی است که رفقای دستگیر شده مان جرمی را مرتکب نشده اند و در واقع از مردم به تنگ آمده از فشار اقتصادی حمایت و دفاع کرده اند و البته افتخار مان این است که همچنان رفقایمان در سنگر های خیابانی و در دفاع از زحمتکشان جامعه ایستاده اند و نه در صف انتظار این و یا آن نیروی خارجی.  

اعتراضات اجتماعی در جامعه و به تبع آن روند فشار های وارده بر جنبش های اجتماعی امروز پر رنگ تر از همیشه ظاهر شده است و حتی مردم گرسنه و کارگران به جوش آمده از روند اضافه کاری ها و فشار های کاری را نیز در بر گرفته است و کار را به جایی رسانده که برای کارگران ایران خودرو حکمی را با عنوان "نفوذ گروهک های ضد انقلاب " پیش از دادگاه صادر کنند تا بتوانند فضا را بدست آورند. گروه گروه خبرچین ها و نیروهای مسلح و مامورین در قالب های مختلف ، خود را در جامعه در برابر کوچکترین اعتراضی بسیج میکنند و تلاش میکنند تا بتوانند فضای ترس و استیصال و دودلی را بر مردم حاکم سازند. دانشجویان را دسته دسته به کمیته های انظباطی فرا می خوانند ، زندانی میکنند و فعالین اجتماعی و سیاسی را تحت تعقیب قرار داده اند و بهانه ای بهتر از "اقدام علیه امنیت کشور" را نمی توانند در این شرایط پیدا کنند. جامعه آرام آرام دو قطبی ای را به رخ خواهد کشید که یک سوی آن نیروهای برابری طلب و کارگران و مردم خسته از فشارهای مختلف ایستاده اند و در سمت دیگر آن دستجات نیروهایی که می خواهند به هر شکل از حاکمیت اربابان شان بر خودشان و جامعه دفاع کنند. تهدیدات و مانورهای نظامی در دو سوی مرزها و تبلیغات جهانی در ارتباط با موضوع جنگ علاوه بر این که فضا را بر فعالین داخل تنگ تر نموده است ، موجبات بلند شدن دست هایی را برای فرود آمدن بمب ها فراهم کرده است . ناسیونالیست ها و رگه های مختلف دموکراسی خواهان در ایران از سر منافع شان همچنان در انتظار بمب های آمریکایی نشسته اند و هر بار که این موج جنگی فرو می نشیند کل پروژه هایشان به هوا میرود و دچار سردرگمی می شوند . از سوی دیگر گروه هایی دست های همکاری شان را برای دفاع از مرز ها می فشارند و یا به سبب ترس از دست دادن موقعیت ، بیانیه های بسیار دست و دل بازانه ای در باب " ماموریت به سوی رفاه و توسعه پایدار " صادر می کنند تا مراتب ارادت خودشان را ، نه به مردم ایران و کسانی که در این وضعیت دست و پا می زنند ، بلکه به حافظین اختناق  ابراز دارند. در میان تمامی این اتفاقات و در اوضاع سیاسی ای که هر لحظه می توان انتظار یک جرقه ی خانمان برانداز را داشت ، به عقیده ی ما تمامی نیروهای اجتماعی و سیاسی ای که منافع مردم را بر هر نوع منفعت دیگر ترجیح می دهند نیروهای مترقی هستند که می توانند جامعه را در مقابل هر نوع خطری مصون نگاه دارند و حکم آینده ای بهتر را برای ما صادر کنند.

دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب استوار و پایدار همچنان اهداف خود را در راستای منفعت کارگران و مردم زحمتکش ایران می دانند و همانطور که رفقای ما ثابت کرده اند در این راه تحت هیچ شرایطی کمر خم نخواهند کرد.