اسطوره ی عصیان: یکی از پر رنگ ترین شعارهایی که در تجمعات دانشگاه اصفهان وجود داشت شعار « آزادی ، برابری، هویت انسانی » بود و آزادی و برابری به عنوان یکی از مهمترین خواسته های دانشجویان مطرح شد. شاید لازم باشد تا در مورد این شعار و جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در سراسر کشور بیشتر سخن رانده شود.

آزادی و برابری یکی از مهمترین مطالبات مردم در طول تاریخ در سرتاسر جهان بوده است. در ایران نیز این خواست پایه ای و اساسی همواره مطرح بوده است. جنبشهای ایران همواره دارای خصلت آزادیخواهانه و برابری طلبانه بوده اند. آزادی و رفاه اجتماعی بخشی از خواسته های مردمی بود که در دوران رژیم گذشته پا به میدان گذاشتند و دیکتاتوری پهلوی را سرنگون کردند. در دوره ی حاضر نیز همواره حرکاتی برای دستیابی به این خواسته ها ی اولیه شکل گرفته اند.

یکی از بارزترین بخشهای این جنبش در داخل دانشگاه ها به فعالیت پرداخته است. در چند سال اخیر نیز شاهد حضور پررنگ و موثر دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در حرکات دانشجویی بوده ایم.

برای بررسی پیدایش دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب باید ابتدا به سال 1382 بازگردیم. در خرداد ماه سال 82 اعتراضات گسترده ای تهران و سپس بسیاری از شهرهای ایران را فرا گرفت که آغازگر آن دانشجویان دانشگاه تهران بودند که اعتراضی را درکوی دانشگاه تهران سازمان دادند. این اعتراض ساده و کوچک به دلیل شرایط خاص جنبش دانشجویی در آن سال به سرعت تبدیل به یک اعتراض گسترده شد. جنبش دانشجویی که در آن دوران به تدریج در حال خلاص کردن خود از توهمات دو خردادی و مشارکتی بود. دانشجویان در آن سال برای اولین بار این اعتقاد خود را با جسارت تمام فریاد زدند که جریان اصلاح طلبی هیچ دستاوردی بجز تداوم خفقان و اختناق نداشته است. دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در آن اعتراضات برای اولین بار حضور موثر خود را البته نه چندان سازمان یافته نشان دادند و البته همین اعتراضات و آشکار شدن مواضع رادیکال دانشجویی تبدیل به بستر مناسبی شد برای قدرتمندتر شدن جریان آزادیخواهی و برابری طلبی در دانشگاه. در اسفند ماه همان سال نشریه ای پای به عرصه ی جنبش دانشجویی گذاشت که از همان شماره ی اول عکس العمل های متفاوتی را از سوی طیف های مختلف جنبش دانشجویی برانگیخت و بعدها تبدیل به پرتیراژترین، تاثیرگزارترین و مهمترین نشریه ی جنبش دانشجویی شد، نشریه ی «خاک». سیر تحولی جنبش دانشجویی از همین تاریخ با سرعت هر چه بیشتری ادامه یافت.

هر روز تعداد بیشتری از دانشجویان و از جمله دانشجویان انجمنی و تحکیمی به این جریان روی می آوردند. از آن پس هر روز بر تعداد برنامه هایی که به ابتکار دانشجویان چپ برگزار می شد، افزوده می شد. از جمله مراسمی که دانشجویان چپ هر ساله در دانشگاه برگزار می کردند می توان به مراسم 16 آذر (روز دانشجو)، 8 مارس (روز جهانی زن) و اول ماه می (روز جهانی کارگر) اشاره کرد. ( برگرفته از مصاحبه ی کاوه عباسیان ، سخنگوی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب با روزنامه ی شهروند )

 13 آذر امسال نقطه ی عطفی برای مبارزات دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب بود. روزی که این دانشجویان تصمیم گرفتند مراسم 16 آذر را مستقل و جدای از فعالین تحکیم وحدت برگزار کنند. این اقدام دانشجویان منجر به دستگیری های گسترده در دانشگاه تهران شد و تعداد زیادی از فعالین شناخته شده و موثر در جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی، دو روز قبل از مراسم 13 آذر بازداشت شدند. دستگیری ها محدود به تهران نشد و در ادامه از سایر شهرستان ها نیز تعدادی دستگیر شدند.

این دستگیری ها اگر چه هزینه های سنگینی را به جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی تحمیل کرد اما نتوانست صدای آزادیخواهی و برابری طلبی را در جامعه خاموش کند. اعتراضات گسترده در سایر دانشگاه ها و سر برآوردن دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب از گوشه و کنار کشور نتیجه ی همین دستگیری ها بود. همچنین چهره های شاخص و رهبران دانشجویی این جنبش و خود جنبش بیش از پیش به جامعه معرفی شدند.

همانطور که گفته شد در دانشگاه اصفهان نیز این جنبش در جریان بوده و حرکات علنی و موثری را در سطح دانشگاه انجام داده است. شعارهای دانشجویان و پلاکاردهایی که در دست می گرفتند به وضوح دارای خصلت آزادیخواهی و برابری طلبی بود. اما تفاوت بارزی که دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب اصفهان با سایر دانشگاه ها از جمله تهران دارند این است که در اصفهان همه ی فعالین جنبش دارای گرایشات چپی نیستند . در دانشگاه اصفهان گرایشات مختلف فکری زیر پرچم واحد آزادی و برابری گرد هم آمده اند و با نام دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب فعالیت می کنند . این خود نشان از قدرت بسیج بسیار بالای آرمان های دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دارد و نشان می دهد که خواست آزادی و برابری دارای مقبولیت بالایی در میان گرایشات مختلف فکری در دانشگاه و البته جامعه است.

یکی از نکات مهم در مورد این جنبش ، منحصر نبودن آن به دانشگاه ها است. این جنبش پیوند عمیقی با سایر جنبش های اجتماعی دارد و مربوط به تمام اقشار زحمت کش جامعه از جمله کارگران معلمان می باشد. دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب پرچمدار و نماینده ی جنبشی هستند که به کل جامعه تعلق دارد. اعتصابات گسترده ی کارگری ، حرکت های معلمان و مبارزات زنان در راه رسیدن به حقوق اولیه و پایه ای و بهره مندی از یک زندگی انسانی و یک رفاه حداقلی و در کل برای داشتن یک دنیای بهتر، همگی بخشی از جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در سراسر کشور به شمار می آیند.

در حال حاضر مهمترین دغدغه ی نیروهای آزادیخواه و برابری طلب ، در بند بودن تعدادی از دانشجویان است. بعد از فشارهای گسترده ی بین المللی و همچنین اعتراضات داخلی تعداد زیادی از دانشجویان البته با وثیقه های بسیار سنگین آزاد شدند اما هنوز چهره های شاخصی همچون بهروز کریمی زاده ، پیمان پیران و امین قضایی در زندان هستند. دولت باید بداند که با در بند نگهداشتن رهبران جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی نمی تواند این خواسته ی مردم را کم رنگ کند آقای احمدی نژاد که خود را رییس جمهوری عدالت محور می داند باید توجه داشته باشد که تا زمانی که فقر و بی عدالتی و تبعیض گریبان مردم را جامعه ی ایران را گرفته است ، پرچم آزادی و برابری همچنان برافراشته می ماند و با ایجاد فضای رعب و وحشت نمی توان جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی را به عقب راند. در بند نگهداشتن بهترین انسانهای این مملکت از اعتبار دولت و البته حکومت در میان جامعه خواهد کاست.

آزادی فوری و بی قید و شرط همه ی دانشجویان و لغو کیله ی وثیقه ها ، خواست همه ی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب و تمامی مردم انسان دوست است که باید مورد توجه قرار گیرد.

نشریه اشتراک