نیروهای اطلاعات، بازجوهایی که ما، دانشجویان زندانی را ماه ها زیر شکنجه و فشار قرارداده بودند، با تماس های مکرر با رفقای آزاد شده از زندان، با تلفن های مکرر به خانواده دانشجویان آزاد شده و با تهدید  آزاد شدگان، سعی دارند، هدفی را که به همت زندان به ارث برده از حکومت شاه، گوانتاناموی ایران، زندان اوین، با باجوهایشان، کربلایی ها و نجفی ها نتوانستند بدست آورند، بیرون از زندان کسب کنند.

آنها تلاش دارند فضای تنهایی تک سلولی های بند ٢٠٩ را به کل جامعه تحمیل کنند. کور خوانده اند! ما نه آن وقت در تک سلولی ها تنها بودیم و نه امروز بخصوص که در کنار رفقایمان هستیم. تهدید میکنند که یارانمان را ملاقات نکنیم. از ما میپرسند که فلانی را دیدی؟ با فلانی تماس گرفته ای ؟ آنها از اتحاد ما میترسند. آنها از قدرت ما میترسند. آنها از منطق ما میترسند. اتحاد، قدرت و منطقی که مرز نمیشناسد، قلب ها را درمینوردد و انسانیت را بجای توحش و خون و فشار و سرکوب میگذارد. فشارهای آنها بخصوص چند روز مانده به بازگشایی دانشگاه ها، معنی بیشتری دارد.

آنها شاید بتوانند اوین را تماما تحت کنترل خود داشته باشند، جامعه را ولی نمیتوانند اوین کنند!

جواب  انسانیت و آزادی را با فشار و تهدید نمیتوان داد. هر درجه فشار به آزادیخواهی و برابری طلبی نتیجه ای منفی برایشان خواهد داشت. 

نه تنها نمیگذاریم جلوی آزادیخواهی و برابری طلبی را بگیرند، بلکه رفقای باقیمانده در زندان را هم رها خواهیم ساخت. حق دارند. پازگشایی دانشگاه ها نزدیک است!

نه دانشگاه پادگان است و نه جامعه زندان اوین!

زنده باد آزادی!

زنده باد برابری!

دانشجویان آزایخواه و برابری طلب دانشگاه های سراسر کشور