بهروز کریمی زاده از دانش آموختگان مدارس استعدادهای درخشان (تیزهوشان) بود که در سال ١٣٨١ دوران دانشجویی خود را در دانشکده ی اقتصاد دانشگاه تهران آغاز کرد. در همهمه ی آن سال های جریانات راست در دانشگاه ، رفیق بهروز کریمی زاده اندیشه ی چپ را به عنوان پایه و اساس فکر و عمل خویش برگزید. در فضایی که انواع و اقسام جریانات راست دانشگاه را تحت سیطره ی خویش در آورده بودند، رفیق بهروز مصرانه بر راه خود و رفقایش در راستای رهایی نهایی پای فشرد، سازش نکرد، با مدافعان نظم موجود وارد مذاکرات کثیف نشد، چپ تخیلی را به رسمیت نشناخت و رفرمیسم را بی ارتباط با چپ دانست، چرا که وی و دیگر رفقای آن دوره به بنیان گزاری خطی جدید و مترقی در جنبش دانشجویی می اندیشیدند. خطی که هم اکنون تبدیل به جنبش قدرتمند چپ دانشجویی در سراسر ایران شده است، جنبش دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب .

از مراسم ١٦ آذر سال ١٣٨٢ می توان به عنوان اولین حضور مشخص جریان چپ در دانشگاه نام برد. مراسمی که در آن برای اولین بار پلاکارد سرخ رنگ آزادی ، برابری در میان دانشجویان بالا رفت. رفیق بهروز کریمی زاده به همراه چند تن دیگر از سازمان دهندگان حرکت ١٦ آذر، پس از مباحثات چند ماهه در اسفند ماه همان سال اقدام به چاپ نشریه ای کردند که از همان اولین شماره جنجالی آفرید نوید دهنده ی جریانی نو ومترقی در جنبش دانشجویی. خاک نشریه ای بود که از همان ابتدا رادیکالیسمی آوانگارد را پیش روی جنبش دانشجویی گذاشت که عکس العمل های متفاوتی را نیز برانگیخت، برای برخی روشن ترین نقطه ی امید و برای برخی نیز بزرگترین دشمن بود. رفیق بهروز پس از آن به عنوان سردبیر نشریه ی خاک و در طی دوران فعالیتش در در داخل و خارج از دانشگاه تبدیل به یکی از مهم ترین شخصیت های جنبش چپ در ایران شد. چهره ای خوشنام در محافل سیاسی، دانشجویی، کارگری و ... که نقشی انکار ناشدنی در پیشبرد جریان چپ در دانشگاه داشت و همین موضوع باعث شد تا در برهه های مختلف از جمله اعتصاب کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی، نیروهای امنیتی بارها دست به تهدید، احضار و بازداشت وی بزنند اما همه ی اینها هیچ تاثیری در اراده ی راسخ وی برای رهایی نداشت.
در سال جدید، برخورد با جنبش چپ و تلاش برای سرکوب آن شدت گرفت، احضارها، تهدیدها و بازداشت ها افزایش پیدا کرد، نشریه ی خاک توقیف شد و بالاخره با نزدیک شدن به تاریخ برگزاری مراسم مستقل دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به مناسبت ١٦ آذر، پس از دستگیری چند تن از رفقا در تهران و مازندران، در روز ١٢ آذر رفیق بهروز کریمی زاده در خیابان توسط نیروهای امنیتی ربوده شد. اکنون سه ماه  است که رفیق بهروز در زندان و تحت شدید ترین شکنجه های جسمی و روحی قرار دارد. به دلیل خودکشی ناموفق اش با شیشه های شکسته ی لامپ سلول، دست اش به شدت آسیب دیده. بر اثر ضربات مداوم شکنجه گران به سر دچار خونریزی گوش شده و گوش چپ اش نمی شنود، شکنجه های جلادان باعث خونریزی مقعدی اش شده، دستگاه گوارشی و معده اش نیز خونریزی دارد و همه ی این ها در کنار نارسایی کلیوی اش. با وجود اینکه اکثر رفقای بازداشتی- هرچند با وثیقه های سنگین- تا کنون آزاد شده اند ولی رفیق بهروز حتی وکیلش را تا به حال ندیده، برای دفاع به دادگاه برده نشده و برایش وثیقه تعیین نشده است . این وضعیت از خاطر آزادی خواهان و برابری طلبان پاک نخواهد شد، روزی خواهد رسید که عاملین این جنایات پای میز محاکمه مجبور به پاسخگویی خواهند بود. جلاد معروف ساواک، حسینی را به خاطر بیاورید که در جریان حمله ی مردم به زندان اوین و آزاد کردن زندانیان سیاسی، مجبور به خودکشی شد. 

اکنون جلادان و سرکوب گران! در اوین عربده های مستانه سر دهید و به شاهکارهای غیر انسانیتان افتخار کنید . هرچه خون از سر و روی رفقای ما بریزد پرونده های شما قطورتر میشود و بدانید که هر چه این پرونده ها قطورتر باشد بستن آنها راحت تر خواهد بود .    

رفیق بهروز ما در زندان است. آزادش میکنیم.