ما زنده بر آنیم که آرام نگیریم

موجیم که آسودگی ما عدم ماست

بار دیگر بی کفایتی مسئولین بی لیاقت و کم توجهی آنان به مسایل صنفی و رفاهی دانشجویان، عده ای را وادار کرد تا از عزیزترین داشته ی خود، یعنی جانشان دست بکشند و لب بر غذا فرو ببندند و این بار دانشگاه تربیت معلم تهران( واحد کرج).

این بار نیز بخشی از مبارزه ی این یاران ِ بی پروا به مسایل صنفی بر می گردد. طی چند ماه گذشته و پس از اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه اصفهان، چندین بار شاهد اعتصاب غذا در دانشگاه های دیگر چه به شکل نمادین (چیدن سینی های غذا) و چه به شکل اعتصاب غذای تر بوده ایم. مشکلات صنفی دانشگاه ها به حدی است که دانشجویان را وادار می کند تا برای بهبود این وضعیت دست به اعتصاب غذا بزنند. مسئولین دانشگاه ها و صاحبان مناصب دولتی باید آگاه شوند که راهی جز توجه به این مسایل و حل مشکلات دانشجویان ندارند؛ چرا که داشتن وضعیت صنفی مطلوب و رفاه نسبی، حق انکار ناپذیر دانشجویان است و مسئولین نباید کار را به جایی بکشانند که دانشجویان دست به اعتصاب غذا بزنند.

اما بخش دیگری از مبارزات در اعتصاب غذاهای اخیر را ، مبارزه با کمیته های انضباطی در دانشگاه ها و اعتراض به احکام صادر شده توسط این نهاد سرکوبگر تشکیل داده است؛ که اگر اهمیت این بخش از بخش نخست بیشتر نباشد قطعا کمتر نیست. سالهاست چکمه های سرکوب در دانشگاه ها در قالب احکام کمیته های انضباطی بر سر دانشجویان منتقد فرود می آید و هر نوع صدای آزادیخواهی و برابری طلبی توسط این نهاد زورگو  خاموش می شود. فشارهای وارده بر دانشجویان دگراندیش توسط این کمیته ی سرکوب در این دوران بیش از هر موقع دیگری است و ضرورت مبارزه با این نهاد قرون وسطایی، این نهاد تفتیش عقیده و تهدید و ارعاب، بیش از پیش نمایان شده است. این دست از مبارزات باید تا برچیده شدن کامل بساط کمیته ی سرکوب از دانشگاه ها ادامه یابد تا دانشجویان پتک حکم کمیته ی انضباطی (بخوانید انتظامی ) را در هر قدمی که به سوی تحول بر می دارند حس نکنند و باید به مسئولین بی کفایت فهماند که دانشگاه پادگان نیست.

ما دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه اصفهان، دست رفقایمان را در دانشگاه تربیت معلم، به گرمی می فشاریم و بر استقامت و ایثارشان درود می فرستیم و همچنین اتحاد و همبستگی بی نظیرشان را در راه مبارزه می ستاییم. با توجه به موفقیت آمیز بودن اعتصاب غذا در دانشگاه اصفهان و همچنین دانشگاه سهند تبریز و رسیدن به بخش قابل توجهی از خواسته های اعتصاب در این دو دانشگاه، به شما عزیزان امید می دهیم که با پایداری در راه خویش، قطعا پیروزی از آن شماست. با حفظ همبستگی و مقاومت در این مسیر پر دردسر و هراس به دل راه ندادن از امنیتی شدن فضای دانشگاهتان، می توانید به این خواسته های پایه ای که لازمه ی یک زندگی راحت هستند، برسید. حمایت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه اصفهان تا لحظه ی آخر با شما خواهد بود.

زنده باد آزادی

زنده باد برابری

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه اصفهان